Hoe beglazing de architectuur draagt in Ekopak Deinze

In een gebouw met een hoge glasfractie verschuift de klassieke hiërarchie van materialen. Beton en staal bepalen de structuur, maar het is het glas dat het binnenklimaat, het energieverbruik en zelfs de gebruikservaring definieert. In Ekopak Deinze wordt die rol ingevuld door bijna 3.000 m² beglazing van het type ipasol Ultraselect 62/29. Dit is een zogenoemde selectieve zonwerende beglazing, geproduceerd door AGC Kempenglas in Mol, een van de fabrieken van AGC Glass Europe.

De architecturale ambitie van maximale transparantie – essentieel om de openheid en innovatie van het bedrijf te weerspiegelen – stelt onmiddellijk een technisch dilemma. Grote glasoppervlakken zorgen voor daglicht en visuele kwaliteit, maar verhogen traditioneel ook de koelvraag. De oplossing ligt niet in minder glas, maar in slimmer glas.

ipasol Ultraselect 62/29 is precies voor die context ontwikkeld. Het combineert een lichttransmissie van ongeveer 62% met een zontoetredingsfactor van circa 29%, wat resulteert in een hoge selectiviteit (meer licht dan warmte). Dat betekent concreet dat daglicht diep in het gebouw kan doordringen, terwijl de zonnewarmte sterk wordt gereduceerd. Dit principe is essentieel in kantoorarchitectuur, waar comfort en energieprestatie hand in hand moeten gaan.

Het gebouw is uitgevoerd als een volledig beglaasde, gefacetteerde gordijngevel, waarin ook automatisch gestuurde zonwering is geïntegreerd. Die zonwering werkt niet als afzonderlijk element, maar als onderdeel van het totaalconcept: het glas reduceert de basisbelasting, terwijl de zonwering finetunet op piekmomenten. Het resultaat is een stabiel binnenklimaat met minder afhankelijkheid van actieve koeling.

Voor glasverwerkers is dit project interessant omdat het duidelijk maakt hoe de rol van glas evolueert. Het gaat niet langer om het leveren van vierkante meters, maar om het leveren van prestaties binnen een systeem. De combinatie van coating, opbouw, verwerking en integratie in de gevel bepaalt het eindresultaat. In projecten zoals Ekopak Deinze verschuift de toegevoegde waarde dus naar kennis: begrijpen hoe glas zich gedraagt in relatie tot zon, temperatuur en gebruik.

Voor architecten ligt de relevantie elders, maar is ze minstens even groot. Selectieve beglazing zoals ipasol Ultraselect 62/29 maakt het mogelijk om transparante architectuur te realiseren zonder in te boeten op comfort. Waar vroeger grote glaspartijen vaak leidden tot oververhitting of verblinding, laat dit type glas toe om esthetische intenties te behouden én te voldoen aan strenge energie-eisen.

Binnen het bredere duurzaamheidsverhaal van Ekopak – waarin ook waterneutraliteit en energieproductie een rol spelen – is de gevel dus geen los element, maar een integraal onderdeel van de strategie. Dat sluit aan bij een bredere evolutie in de sector, waarbij de gebouwschil steeds meer wordt gezien als actieve component in het energieconcept.

Ook op vlak van milieu-impact speelt glas een groeiende rol. Steeds vaker worden glasproducten onderbouwd met Environmental Product Declarations (EPD’s), waarin onder meer het Global Warming Potential (GWP) wordt berekend volgens normen zoals EN 15804. Deze drukken de CO₂-impact van glas uit over de levenscyclus (vaak “cradle-to-gate”, A1-A3). Voor opdrachtgevers en ontwerpers wordt dit een steeds belangrijkere parameter in materiaalkeuzes, naast thermische en optische prestaties.

Ekopak Deinze toont daarmee niet alleen wat vandaag technisch mogelijk is, maar ook waar de sector naartoe evolueert. Glas is niet langer een sluitstuk in het ontwerp, maar een bepalende factor die architectuur mogelijk maakt.

Dat is misschien wel de belangrijkste boodschap van dit project. In een tijd waarin energie, comfort en duurzaamheid steeds meer samenkomen, wordt de gevel het belangrijkste instrument van de architect. En binnen die gevel is het glas – mits de juiste keuze – de sleutel tot een gebouw dat niet alleen mooi oogt, maar ook daadwerkelijk presteert.